مانگا:

(به ژاپنی: 漫画 Manga) به معنای صنعت کمیک استریپ یا نشریات کارتونیست که در کشور ژاپن رونق فراوانی دارد و از دههٔ ۱۹۵۰ به بعد شروع به گسترش کرد.

کلمه مانگا را می‌توان به معنی «تصاویر طنزآمیز» ترجمه کرد، و مشخصهٔ بارز آن شخصیت‌های کارتونی هستند که اغلب دارای ویژگی‌های خاصی هستند که از دیگر کاراکترها متمایز می‌شوند، همانند اغراق بیش از حد در اندام‌های بدن که در اکثریت آن‌ها چشم‌های بزرگ به‌همراه دهان و بینی کوچک مشاهده می‌شود و همچنین معمولاً دارای موهایی با رنگ‌های غیرطبیعی هستند. جالب محبوبیتی است که این شخصیت‌ها بین مردم پیدا کرده‌اند بطوری که بیشتر انتشارات ژاپن اختصاص به مجلات کمیک استریپ پیدا کرده‌اند و مانگا توسط بسیاری از مردم کشور ژاپن خوانده می‌شود و محدود به طیف خاصی از اجتماع ژاپن نمی‌شود. شخصیت‌های مانگا معمولاً بیش از اندازه از خود احساسات اغراق‌آمیز نشان می‌دهند، هنگامی که شخصیتی گریه می‌کند، اشک‌هایش می‌توانند سطلی را پر از آب کند، زمانی که می‌خندد، دهان آن‌ها به اندازه چهره‌شان بزرگ شده و چشمانشان به صورت خطی صاف درمی‌آید، در هنگام عصبانیت صورت آن‌ها سرخ شده و بخار از سراسر بدن به ویژه سر آن‌ها بیرون می‌زند و در هنگام خجالت‌زدگی گونه‌هایشان به رنگ سرخ در می‌آید.

مانگاها بر اساس سن و سبک تقسیم‌بندی می‌شوند. مهم‌ترین دسته‌بندی مانگا عبارتند از:

  • شونن Shônen، مربوط به پسرها
  • شوجو Shôjo، مربوط به دخترها
  • سینن Seinen، مربوط به مردها و افراد بالغ
  • جوسِی Josei، مربوط به خانم‌ها
  • کودومو Kodomo، مربوط به کودکان

مانهوا:

به تمامی کتاب‌های کمیک گفته می‌شود که در کره جنوبی طراحی شده‌اند. به عبارتی مانهوا مانگاهای کشور کره جنوبی است.

ویژگی ها:

۱ – صورت و چشمهای شخصیت‌ها مشابه کاراکترهای مانگا حالت اغراق شده دارند اما اندام آنها معمولاً متناسب است.

۲ – در بسیاری از آنها برخلاف مانگا که دارای زمینه ساده است، از زمینه‌های طرح دار استفاده می‌شود.

۳ – روش خواندن آنها بر خلاف مانگا از چپ به راست می‌باشد.

مانها:

به تمامی کتاب های کمیک که در چین تهیه میشود مانها گفته میشود.

یکی از مهمترین ویژگی های مانها رنگی بودن ان است که اغلب از رنگ های روشن و شاد استفاده میشود .
از چپ به راست خوانده میشود .

انواع ژانر مانهای و رمانهای چینی :

.1 ووشیا: تحتاللفظی به معنای قهرمان هنرهای رزمی میباشد. به طور کلی

درمورد هنرهای رزمی و جنگهای تن به تن است و اکثرا در عصر قدیم اتفاق می افتد.  شخصیت اصلی نمیتواند جاودان شود، یا خود تصمیم میگیرد که به جاودانگی نرسد و یک انسان فانی باقی بماند، یا ممسیر دیگری را به جز جاودانگی انتخاب میکند.

 

.2 شیان شیا: شیان شیا داستانی است که انسان همراه با پرورش و تمریننیروی چی پا به مسیر جاودانگی میگذارد. اگر به دائو یا همان مسیر رسیدن به کمال و اوج که به اسم طریقت شناخته میشود اشاره ای نشود به این معناست که داستان از نوع شیان شیا نیست.در بیشتر داستان های شیان شیا باور بر این است که در دنیا طریقت های بسیار وجود دارد که اما در آخر همگی خطم به یک مسیر میشود که جاودانگی یا کمال یا رسیدن به دنیایی فراتر محسوب میشود.

 

.3 شوئان هوئان: این ژانر برای رمانهای فانتزی شرقی میباشد. در این نوع ژانر اصولاً در مورد پنج عنصر اساسی صحبت میشود (آب، خاک، آتش، آهن و چوب). همچنین دارای خدایان سبک چینی، حیوانات بسیار قوی مانند اژدها، ققنوس، روباه، ببر و … که میتوانند شکل انسانی به خود بگیرند و نژاد های مختلف بیگانه است. گاهی در ژانر شیان شیا نیز از پنج عنصر استفاده میشود. درواقع به راحتی میتوان این دو ژانر را با هم ترکیب کرد.